مدتی پیش مطلبی داشتم با عنوان"ملتمسانه میخواهم..." ، برادر گرامیمان از وبلاگ "آرمان شهر" در نقد این مطلب نوشته ای مرقوم فرمودند که هر دو مطلب را میتوانید در "لینک" ببینید.

پاسخی کوتاه به دوست اصولگرایمان:

"مقدس انگاشتن موضوعاتی که در اصل مقدس نیستند" مورد اصلی بحث من بود که ایشان مسئله را به آنچه خود "تقدس ستیزی اصلاح طلبان" نامیده اند ٬ تغییر داده و مواردی را من باب مثال آورده اند. به دلیل نداشتن "زمان" در این مطلب تنها به همان مورد اصلی میپردازم و "نکات آموزنده ای" که دوستمان از سخنان اصلاح طلبان "گلچین" نموده اند را در آینده ای نزدیک یک به یک بررسی خواهم کرد.

"مقدس انگاشتن موضوعات غیر مقدس" در تاریخ اسلام موجب به وجو آمدن فرقه های گوناگون شیعی و سنی شده است که اسماعیلیه و بهائیت از مابقی روشن تر و قابل استناد تر است.

هرگاه "شخص" یا "مقامی" که خارج از دایره "معصومین(علیهما سلام)" باشد را در حد تقدس بالابرده و بخواهیم اورا از انتقاد بری و یا نظر اورا "فصل الخطاب مطلق" قراردهیم باید دانست که بر تار مویی راه میرویم که خطر لغزش "مراد و مرید" توامان وجود دارد.

تنها مقدس بدون شرط وقید "ذات اقدس احدیت" است و پیامبر اکرم(ص) رسول او و معصومین(ع) به سبب عدم آلودگی به گناه دارای حرمت ویژه و به خصوص میباشند.

مقام رهبری هم در سخنرانی واپسین خویش بیان داشتند که "انتقاد از رهبری ضدیت با ولایت فقیه نیست" و "عدم پذیرش نظر رهبر٬ مخالفت با ولایت فقیه و نظام قلمداد نمیشود" باید توجه داشت که طبق قانون اساسی "نظر رهبری" ارجحیت جهت اجرا دارد یعنی ایشان چون "مقام اول کشور" هستند پس دستوراتشان قابل اجراست. اما نباید از اظهار نظر مخالفان جلوگیری کرد.

علی(ع) در نقلی میفرماید "حکمت را بیابید حتی در سینه منافق". آری٬ چه بسا حکمتی و نظری در سخنان "منافقان" که از دید اسلام "بدتر از کفار" هستند ٬ نیز وجود داشته باشد و مومن واقعی کسی است که "همه سخنان را بشنود" و از آنها " شهدش را بگیرد همچو زنبور عسل(سخنی از مولا)".

متاسفانه دایره این دید در حال حاضر به قدری تنگ و کوچک شده است که هم منافقین٬ هم مشرکین٬ هم مخالفین ٬ هم حتی موافقینی که در چند مورد با برخی نظرها مخالفند از این دایره بیرون گذاشته شده اند و این نتیجه همان "تقدس بخشیدن به فکر خود" است که اجازه "تفکر در سخن دیگران" را از بسیاری گرفته است.

یکسویه ننگرم٬ برخی دوستان "اصلاح طلب" نیز به "شک در همه چیز" مبتلا شده اند که آن نیز سرانجامی جز جهل نخواهد داشت.