مدتی پیش مطلبی داشتم با عنوان"ملتمسانه میخواهم..." ، برادر گرامیمان از وبلاگ "آرمان شهر" در نقد این مطلب نوشته ای مرقوم فرمودند که هر دو مطلب را میتوانید در "لینک" ببینید.

پاسخی کوتاه به دوست اصولگرایمان:

"مقدس انگاشتن موضوعاتی که در اصل مقدس نیستند" مورد اصلی بحث من بود که ایشان مسئله را به آنچه خود "تقدس ستیزی اصلاح طلبان" نامیده اند ٬ تغییر داده و مواردی را من باب مثال آورده اند. به دلیل نداشتن "زمان" در این مطلب تنها به همان مورد اصلی میپردازم و "نکات آموزنده ای" که دوستمان از سخنان اصلاح طلبان "گلچین" نموده اند را در آینده ای نزدیک یک به یک بررسی خواهم کرد.

"مقدس انگاشتن موضوعات غیر مقدس" در تاریخ اسلام موجب به وجو آمدن فرقه های گوناگون شیعی و سنی شده است که اسماعیلیه و بهائیت از مابقی روشن تر و قابل استناد تر است.

هرگاه "شخص" یا "مقامی" که خارج از دایره "معصومین(علیهما سلام)" باشد را در حد تقدس بالابرده و بخواهیم اورا از انتقاد بری و یا نظر اورا "فصل الخطاب مطلق" قراردهیم باید دانست که بر تار مویی راه میرویم که خطر لغزش "مراد و مرید" توامان وجود دارد.

تنها مقدس بدون شرط وقید "ذات اقدس احدیت" است و پیامبر اکرم(ص) رسول او و معصومین(ع) به سبب عدم آلودگی به گناه دارای حرمت ویژه و به خصوص میباشند.

مقام رهبری هم در سخنرانی واپسین خویش بیان داشتند که "انتقاد از رهبری ضدیت با ولایت فقیه نیست" و "عدم پذیرش نظر رهبر٬ مخالفت با ولایت فقیه و نظام قلمداد نمیشود" باید توجه داشت که طبق قانون اساسی "نظر رهبری" ارجحیت جهت اجرا دارد یعنی ایشان چون "مقام اول کشور" هستند پس دستوراتشان قابل اجراست. اما نباید از اظهار نظر مخالفان جلوگیری کرد.

علی(ع) در نقلی میفرماید "حکمت را بیابید حتی در سینه منافق". آری٬ چه بسا حکمتی و نظری در سخنان "منافقان" که از دید اسلام "بدتر از کفار" هستند ٬ نیز وجود داشته باشد و مومن واقعی کسی است که "همه سخنان را بشنود" و از آنها " شهدش را بگیرد همچو زنبور عسل(سخنی از مولا)".

متاسفانه دایره این دید در حال حاضر به قدری تنگ و کوچک شده است که هم منافقین٬ هم مشرکین٬ هم مخالفین ٬ هم حتی موافقینی که در چند مورد با برخی نظرها مخالفند از این دایره بیرون گذاشته شده اند و این نتیجه همان "تقدس بخشیدن به فکر خود" است که اجازه "تفکر در سخن دیگران" را از بسیاری گرفته است.

یکسویه ننگرم٬ برخی دوستان "اصلاح طلب" نیز به "شک در همه چیز" مبتلا شده اند که آن نیز سرانجامی جز جهل نخواهد داشت.

بازدید پوتین از ایران و قرار گرفتن در سمت راست رییس جمهور ایران موضوعی نیست که دلیلی همچون اجلاس خزر بهانه سیاسی مناسبی برای دولتمردان روسیه و همتایان غربی آنها باشد.
دیدار وزیر خارجه و دفاع آمریکا از روسیه و سفر پوتین به فرانسه و آلمان درست قبل از سفر به تهران و در پی آن اعلام "پیشنهاد جدید روسیه" در زمینه مسائل هسته ای ایران که مستقیما به رهبری ایران اعلام شد و به گفته لاریجانی "حاوی مطالب مهمی" نیزبوده است ، مطمئنا دلیل اصلی سفر پوتین به تهران است.
پوتین سیاستمدار زیرکی است ، او علاوه بر اینکه توانست مساله رژیم حقوقی دریای خزر را به اجلاس آینده موکول نماید که مزیت میزبانی ایران در آن وجود نداشته باشد ؛ دست ایران را برای جمع بندی نهایی بیانیه اجلاس باز گذاشت به طوریکه در ظاهر این بیانیه پیروزی بزرگی برای ایران میتواند به حساب آید اما سکوت عجیب رسانه های اصولگرا در این زمینه بسیار درخور توجه است . کسانی که موضوع "دانشگاه کلمبیا" را آنچنان در شیپور میدمیدند بسیار ساده از کنار این بیانیه گذر کردند.
در صحنه سیاست بین الملل مطمئنا صدور چنین بیانیه ای با حضور رییس جمهور یکی از صاحبان حق وتو آن هم در تهران بسیار با ارزش تر از حضور  وسخنرانی جنجالی احمدی نژاد در کلمبیاست.
این سکوت غریب نشان از اهمیت پیام وپیشنهاد جدید روسیه دارد که سران رده بالای حکومتی را چنان به خود مشغول داشته که از تشویق و ترغیب پیاده نظام رسانه ای خود جهت قهرمان سازی مجدد از احمدی نژاد دست کشیده اند.
امید است هر آنچه در پیش اتفاق خواهد افتاد با تدبیر حکومتیان همراه بوده و حداقل شری از آن به مردم نرسد .

مسئولین حکومتی در زمان وقوع حادثه ای مانند آنچه در دانشگاه تهران رخ داد ٬ همیشه و همیشه از دانشجویان و منتقدین خواسته اند تا به "نقد منصفانه" و خارج از عداوت بپردازند.

حال این سوال مطرح است که آیا اصولا در جامعه ما "فضای نقد منصفانه" موجود است؟ مسلما دوستان اصولگرا و حامی دولت اسخ مثبتی به چنین سوالی خواهند داد و وجود چنین وبلاگهایی را نشان از وجود "آزادی بیان" خواهند دانست٬ ولی سوال اینجاست که آیا این "فضای نقد" ٬ منصفانه است؟ آیا مخالفین دولت نیز نباید سهمی از رسانه ملی جهت طرح نظرات خود داشته باشند. این موضوع را به دولت نهم و یا دولتهای قبل از آن مرتبط نسازید بلکه این سوال به طور کلی مطرح شده است.

با سلام

۱- مرامنامه ای که در ابتدای صفحه وبلاگ قراردارد را مطالعه نمایید.

۲- در قسمت نظرات همین پست متن " من این مرامنامه را قبول دارم" را همراه آدرس وبلاگ خود قرار دهید.

۳- جهت عضویت شما از نویسندگان قبلی نظرخواهی خواهد شد.